Inne przyczyny

Tą nazwą określa się zaburzenie polegające na nawykowym wyrywaniu włosów. Obserwuje się je przeważnie u dzieci oraz nastolatków, rzadziej dotyka dorosłych kobiet i mężczyzn. Stanowi skutek zaburzeń psychicznych zazwyczaj o podłożu stresowym.

Charakterystyczna jest niezdolność chorego do powstrzymania się przed wyrywaniem włosów. Powoduje to bowiem uczucie narastającego napięcia, które ustępuje w wyniku wyrywania włosów. Czynność ta przynosi wówczas ulgę lub wręcz uczucie zadowolenia.
W tym przypadku stosuje się leczenie psychiatryczne, co jest o tyle istotne, że brak podjęcia leczenia skutkować może trwałym wyłysieniem. Dojść może bowiem do zniszczenia mieszków włosowych.
Stosowane są zarówno środki farmakologiczne jak i różne metody terapii.
Często objawowi towarzyszą inne dolegliwości w tym niekiedy trichofagia – kompulsywne i niebezpieczne w skutkach odczucie przymusu zjadania włosów.
Podstawową trudność w zdiagnozowaniu i wyleczeniu tego zaburzenia stanowi skłonność chorego do ukrywania problemu przed otoczeniem.

Łysienie mechaniczne

Ten rodzaj łysienia opisany już został wcześniej w przypadku łysienia bliznowaciejącego. Utrata włosów wskutek działania rozmaitych czynników mechanicznych nie musi jednak prowadzić do bliznowacenia skóry, szczególnie w przypadku urazów o małej intensywności – na przykład długotrwałego noszenia ciężkiego nakrycia głowy czy też ciasnych fryzur. Zawiązywanie warkoczy przykładowo może powodować utratę włosów w części skroniowej głowy.
W tym wypadku wczesne wykrycie prowadzi do pełnej regeneracji włosów.

Łysienie anagenowe

Najczęściej występuje ono u dzieci. W przypadku łysienia anagenowego nie dochodzi do zapalenia czy bliznowacenia skóry. Utrata włosów może następować w sposób plackowaty bądź rozlany.

Włosy mogą wypadać intensywnie – dotyczy to szczególnie części potylicznej głowy. W przypadku małych dzieci przyczyn upatruje się w wycieraniu główki o poduszkę.
Jednak podłoże choroby jest bardziej skomplikowane. Włosy pozostają luźno osadzone w mieszkach stąd ich podatność na wypadanie. Brak pochewki powoduje wypadanie całego włosa łącznie z korzeniem.

Charakterystyczne jest, że wypadające włosy znajdują się w fazie anagenowej. Włosy, które nie uległy wypadnięciu również są zmienione – przede wszystkim są krótkie, obserwuje się ich ścieńczenie i trudność w rozczesaniu. Ta ostatnia cecha związana jest ze słabym umiejscowieniem włosa w skórze.
Zwykle ten typ łysienia ustępuje w sposób samoistny. Zdarza się jednak że ma ono charakter przewlekły.

Ten rodzaj łysienia uznaje się za dziedziczny. Częściej dotyka on osób o jasnych włosach.